تبليغاتX
شب های روشن

 

                                              هیچ چیز تا ابد دوام نمی آورد

 

                             و ما هر دو می دانیم که دل همیشه در گرو یک نفر نیست

 

                                                     و چه سخت است ،

 

                                        روشن نگه داشتن شمع زیر باران سرد .

 

 

          

 

                                     

+ نوشته شده در دوشنبه 31 مرداد1384ساعت 5:42 PM توسط بهـار |


 

         بی تو

                نه بوی خاک نجاتم داد

                                         نه شمارش ستاره ها تسکینم !

                                                                                   چرا صدایم کردی ؟

                                                                                                                    چرا ؟       

                                                                                                                                       (حسین پناهی)

+ نوشته شده در یکشنبه 23 مرداد1384ساعت 5:58 PM توسط بهـار |


 

                                     هیچ رئیس جمهوری برای ملت ایران ، خاتمی نخواهد شد .

                                       خداحافظ آقای سادگی و متانت .

                                        خداحافظ آقای رئیس جمهور .

                              

 

+ نوشته شده در چهارشنبه 12 مرداد1384ساعت 2:28 PM توسط بهـار |


                                       

                                                     روزها درخشانند و انباشته از درد .

                                           مرا در باران لطیف در بر می گیرند .  

                                         آن دم که گریختی بسیار دیوانه وار بود .

                                           بار دیگر یکدیگر را خواهیم دید .....

 

+ نوشته شده در دوشنبه 10 مرداد1384ساعت 1:51 PM توسط بهـار |


 

همه می پرسند :

چیست در زمزمۀ مبهم آب ؟

چیست در همهمۀ دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید ،

روی این آبی آرام بلند ،

که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال ؟

                                                                         چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟

                                                                         چیست در کوشش بی حاصل موج ؟

                                                                         چیست در خندۀ جام ؟

                                                                         که تو چندین ساعت ،

                                                                         مات و مبهوت به آن می نگری !؟

نه به ابر ،

نه به آب ،

نه به برگ ،

نه به این آبی آرام بلند ،

نه به این خلوت خاموش کبوترها ،

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ،

من به این جمله نمی اندیشم .

 

           

                                                                        

                                                                         من ، مناجات درختان را ، هنگام سحر ،

                                                                         رقص عطر گل یخ را با باد ،

                                                                         نفس پاک شقایق را در سینۀ کوه ،

                                                                         صحبت چلچله ها را با صبح ،

                                                                         نبض پایندۀ هستی را در گندم زار ،

                                                                         گردش رنگ و طراوت را در گونۀ گل ،

                                                                         همه را می شنوم ،

                                                                         می بینم.

                                                                         من به این جمله نمی اندیشم !

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی ،

تک و تنها به تو می اندیشم .

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم .

تو بدان این را ، تنها تو بدان !

تو بیا

تو بمان با من ، تنها تو بمان !

                                                                        جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

                                                                         من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند .

                                                                         اینک این من که به پای تو درافتادم باز

                                                                         ریسمانی کن از آن موی دراز ،

                                                                         تو بگیر ،

                                                                         تو ببند !

  

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را ، تو بگو !

قصۀ ابر هوا را ، تو بخوان !

تو بمان با من ، تنها تو بمان !

در دلِ ساغر هستی تو بجوش !

من همین یک نفس از جرعۀ جانم باقی است ،

آخرین جرعۀ این جام تهی را تو بنوش !

 

+ نوشته شده در پنجشنبه 6 مرداد1384ساعت 7:51 PM توسط بهـار |


             

                  *** فرخنده میلاد حضرت فاطمه (س) و روز مادر مبارک باد ***

 

مـادر عزیزم

 

 عشق در نگاهت جاودانه شد آنگاه که با تبسم زیبایت ، امید متولد می گشت  

 

      

                                                     *روزت مبارک*

 

                            

+ نوشته شده در چهارشنبه 5 مرداد1384ساعت 1:53 PM توسط بهـار |


گفتم توی این گرما یک کمی بخندید بد نیست به شرط اینکه قول بدهید شئونات را رعایت کنید ! 

 

« دستگیری بمب گذاران کارخانه شکلات سازی در تبریز »

 

از این خبر نتایج بسیاری گرفته می شود که البته من ترجیح می دهم نگیرم ولی باید روانشناسـان

 دست به کار شوند و تحقیق کنند که آیا :

 

بمب گذار در کودکی دچار بحران شکلات بود؟

بمب گذار در کودکی بسته ی شکلات حاوی بمب را باز کرده؟

بمب گذار دچار بیماری قند یا آکنه صورت است ؟

بمب گذار داستان هانسل و گرتل را خوانده و در صدد انتقام بر آمده؟

 

به نقل از روزنامه ایران

 

+ نوشته شده در سه شنبه 4 مرداد1384ساعت 1:23 PM توسط بهـار |


 

چشم های غمگین پزشک ، به جواب آزمایش می نگریست و به قیافه نگران اما متین دختر .....

 

- «دخترم ! متأسفم ولی نبـاید نا امید شوی ... می دانی ؟ احتمال ضعیـف درمان هست ... که خوب شوی ! »

 

فکر می کرد که دخترک جیغی از وحشت بزند ، مثل همه بیمارانش در لحظه ای که می شنیدند به آن  بیماری بی درمـان مبتلا هستند .... اما دختر با لبخنـدی ناباورانه پرسـید : « راسـت می گویید ؟

 ولـی من هیچ وقت رفتار خطرناکی نداشته ام ؟ »

 

صدای رحم آلود زن جواب داد : « درسته عزیزم .. ولی آزمایش اینو نشون می ده »

 

- « ممنونم خانم دکتر ! »

 

پزشک باورش نشد : « درست شنیدم ؟ یعنی شما فهمیدین من چی گفتم ... »

 

- « البته خانم دکتر ! راستش نامـزدم به خاطر خون آلوده مبتلا به این بیماری شـد ، به خاطـر همین ، خانواده ام با ازدواجمان مخالف بودند ... ولی حالا ... »

 

دختر با هیجان چهره خشکیده از شگفتی زن را بوسید و با شادی غریبی بیرون رفت .

 

بر گرفته از کتاب عطسه خیال

 

 

+ نوشته شده در شنبه 1 مرداد1384ساعت 8:23 PM توسط بهـار |