گاه می اندیشم ، 

                  خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟

                  آن زمان که خبر مرگ مرا

                  از کسی می شنوی ، روی تو را

                  کاشکی می دیدم .

                  شانه بالا زدنت را ،

                                                        _ بی قید  _

                 و تکان دادن دستت که ،

                                                   _ مهم نیست زیاد _

                 و تکان دادن سر را که ،                                 

                                                 _ عجیب ! عاقبت مرد ؟

                 _ افسوس

                 _ کاشکی می دیدیم !

                 من به خود می گویم :

                                                       «چه کسی باور کرد

                                                       «جنگل جان مرا

                                                       «آتش عشق تو خاکستر کرد ؟ ....

                                                                                                                    ^{حمید مصدق}

                آن روز که از کوچه گذشتی به تو گفتم :

                دلداده ام و مست و خرابم

                ساقی به شرابم نظری کن

                آن روز که از کوچه گذشتی به تو گفتم :

                من آبی آبم    خوشحالی نابم

                بر قحطـی خوابـم نظـری کـن

                آن روز گذشـت و تو گذشـتی

                اما نظـری نه ، گـذری نه

                امروز اگر می گذری با تو بگویم :

                خبــری پرس از این حال خرابــم

                ای وای اگر

                بـاز نبینم شوقی ز نگاهت

                اگرم باز نبینی رنگی به شرابــم

                نفـــرین بـه تــو و حـــال خرابــــم

              ما اینجاییم و خدا آنجا و بین ما آتش است . آتش نمی گذارد دستـمان به خدا برسد.

              ما اینجاییم و خدا آنجا و بین مـا دریـا است . دریـا نمی گذارد دستـمان به خدا برسد.

              گـاهی اما برای رسیـدن به او نه طـاعـت به کـار می آیـد ، نه عبـادت ، نه ذکــر ، و نه

              دعا ، نه التماس و نه استغفار .    

              تنـها بی باکی اسـت کـه به کـار می آیـد . بی باکی عبـور از آب و بی باکی گذشتـن

              از آتش.

              گذشتن از آتش ، اما نه به امید آن که آتش گلستان شود و تو ابراهیم .

              گذشتن از دریا ، اما نه به امید آن که دریا شکافته شود و تو موسی .

              آتش را به امید سوختن گذشتن و دریا را به امید غرق شدن.                        

                                                  *****

             جاده ایمان،خطرناک است . پر آب و پر آتش . مسافرانی بی پروا می خواهد . آن قدر

             بی پروا که پا بر سر همه چیز بگذارند و از سر همه چیز بگذرند . از سر دنیا و آخرت ،

             از سر بهشت و از سر جهنم . آنان که می ترسند از لغزیدن و می ترسند از افتـادن ،

             به راه ایمـان نمی مانند. ایمان را به گستاخی باید پیمود نه به ترس . زیرا خداونـد آن

             سوی گستاخی است . نه این سوی تردید و ترس ......

                 تمام روز تمام روز

                 رها شده ، رها شده ، چون لا شه ای بر آب

                 به سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتم

                 به سوی ژرف ترین غارهای دریایی

                 و گوشت خوارترین ماهیان

                 و مهره های نازک پشتم

                 از حس مرگ تیر می کشند

                نمی توانستم دیگر نمی توانستم

                صدای پایم از انکار راه بر می خواست

                و یأسم از صبوری روحم وسیع ترشده بود

                و آن بهار، و آن وهم سبز

                که بر دریچه گذر داشت ، با دلم می گفت

               « نگاه کن

               تو هیچگاه پیش نرفتی

           تو فرو رفتی.»

کاش چون پاییز بودم .... کاش چون پاییز بودم

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

برگ های آرزوهایم یکایک زرد می شد

آفتاب دیدگانم سرد می شد

آسمان سینه ام پر درد می شد

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد

اشک هایم همچو باران ،

دامنم را رنگ می زد

وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

وحشی و پرشور و رنگ آمیز بودم

شاعری در چشم من می خواند شعری آسمانی

در کنارم قلب عاشق شعله می زد

ذر شرار آتش ِ دردی نهانی

نغمه ی من ..

همچو آوای نسیم پر شکسته

عطرغم می ریخت بر دل های خسته

پیش رویم :

چهره ی تلخ زمستان جوانی

پشت ِ سر

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

سینه ام :

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

کاش چون پاییز بودم .... کاش چون پاییز بودم