امشب 

          خاك كدام ميكده از اشك چشم من 

          نمناك می شود ؟

          و جام چندمين 

          از دست من نثاره خاك می شود ؟

          اي دوست در دشتهای باز 

          اسب سپيد خاطره ات را هي كن
 
          اينجا

          تا چشم كار مي كند آواز بی برگی ست 

          در دشت زندگاني ما 

          حتي
 
          حوا فريب دانه گندم نيست 

          من با كدام اميد ؟

          من بر كدام دشت بتازم ؟

          مرغان خسته بال
 
          خو كرده با ملال 

          افسانه حيات نمي گويند


       
 
          و آهوان مانده به بند
 
         از كس ره گريز نمي جويند 

          ديوار زانوان من اكنون 

          سدی ست 

          در پيش سيل حادثه اما 

          اين سوی زانوان من از اشك چشمها 

          سيلي ست سهمناك 

          اين لحظه لحظه هاي ملال آور 

          ترجيع بند يك نفس اضطرابهاست 

          افسانه ای ست آغاز 

          انجام قصه اي
 
          اينجا نگاه كن كه نه آغازی 

          اينجا نگاه كن كه نه انجامی ست
 
          اين يك دو روزه زيستن با هزار درد 

          الحق كه سخت مايه بدنامی ست ...


     http://per-day.blogfa.com

           .
           .
           .
           .

           در روح من تصوير كم رنگي 

           پيدا و پنهان مي شود هر دم چون سايه اي بيمار 

           در آب هاي تار 

           تصوير مي خواند 

           من مردگان را دوست مي دارم 

            آنها نمي ميرند هرگز ، چون 

           از همدگر بيگانه مي باشند