پر پرواز ندارم

                            اما

          دلی دارم و حسرت درناها .


          و به هنگامی كه مرغان مهاجر

          در درياچه ی ماه تاب
     
                                      پارو می كشند،

          خوشا رها كردن و رفتن !

          خوابی ديگر

                            به مردابی ديگر !

      
                              


          خوشا ماندابی ديگر

                                     به ساحلی ديگر

                                                            به دريائی ديگر !


          خوشا پر كشيدن، خوشا رهائی،

          خوشا اگر نه رها زيستن، مردن به رهائی !


          آه این پرنده
      
          در این قفس تنگ
 
          نمی خواند ...

           
           

           امروز درست یک سال از نوشتن اولین پست شب های روشن می گذره ....

           اول بـاید از مهـرداد ( پاپیون بلاگ ) تشکـر کنم که مـن رو بـا وبـلاگ نویسی

           آشنـا کـرد و بـا راهنمایی ها و کمک های او بود که نوشتن در شب های -

           روشن رو شروع کردم. 

           وهمچنین ممنونم از همه ی دوستانی که با نظراتشون من رو در این یـک

           سال یاری کردند.

           و حالا در اولین سال تولد شب های روشن خوشحال می شوم کـه نظـرتون

           رو راجع به این وبلاگ بدونم ...


           با بهترین آرزوها

 
           بهــار

آن ها کجایند که می آمدند و می رفتند

افسانه خیابان می شدند

 خانه ها را بر می افروختند

  خاک را متبرک می کردند

           راه درازی انگار طی شده است

           این قصه

           کودکان بسیاری را شاید به خواب برده باشد

           من بوی خاک را

           می شنوم

           که در پی گرمای ماست

           قصه همیشه از دل شب آغاز می شده است ....