هـزار و یـک اسـم داری و مـن از آن همـه اسم " لطیف " را دوست تر دارم کـه یـاد ابـر

و ابـریشم و عشـق می افتم .خوب یادم هست از بهشت که آمدم ، تنم از نور بود و

پر و بالم از نسیم . بس که لطیـف بـودم ، تـوی مشت دنیا جـا نمی شدم . اما زمین

تیـره بود . کـدر بـود ، سفت بود و سخت . دامـنم به سختی اش گرفـت و دستم بـه

تیـرگی اش آغشته شد . و من هـر روز قطره قطره تیره تر شـدم و ذره ذره سخت تر.

مـن سنـگ شـدم و سـد و دیـوار . دیگر نور از من نمی گذرد ، دیگـر آب از مـن عـبـور

نمی کند، روح در من روان نیست و جان جریان ندارد .حالا تنها یادگاری ام از بهشت

و لطافتش ، چند قطـره اشک است که گوشه دلم پنهانش کرده ام ، گریه نمی کنم

تا تمام نشود ، می ترسم بعد از آن از چشم هایم سنگ ریزه ببارد .

یا لطیـف! این رسم دنیاست که اشک ، سنگ ریزه شود و روح ، سنگ و صخره ؟

ایـن رسم دنیاست کـه شیشه ها بشکند و دل های نـازک شرحه شرحه شود ؟

وقتی تیره ایم ، وقتی سراپا کدریم ، به چشم می آییم و دیده می شویم ، اما

لطافت هر چیز که از حد بگذرد ، ناپدید می شود .

می وزد بادی ، پری را می برد با خویش ،

از کجا ؟ از کیست ؟

هرگز این پرسیده ای از باد ؟

به کجا ؟ وانگه چرا ؟ زین کار مقصد چیست ؟

خواه غمگین باش ، خواهی شاد

باد بسیار است و پر بسیار ، یعنی این عبث جاری ست .

آه ! باری بس کنم دیگر

هر چه خواهی کن ، تو خود دانی

گر عبث ، یا هر چه باشد چند و چون ،

                                                ] این است و جز این نیست .

مرگ گوید : هوم ! چه بیهوده !

زندگی می گوید : اما باز باید زیست ،

                                                ] باید زیست ،

                                                                باید زیست ! ... "