از شب ریشه سر چشمه گرفتم ، و به گرداب آفتاب ریختم.
         بی پروا بودم : دریچه ام را به سنگ گشودم.
         مغاک جنبش را زیستم.
         هشیاری ام شب را نشکافت، روشنی ام روشن نکرد:
         من ترا زیستم، شتاب دور دست!
         رها کردم، تا ریزش نور ، شب را بر رفتارم بلغزاند.
         بیداری ام سر بسته ماند : من خابگرد راه تماشا بودم.
         و همیشه کسی از باغ آمد ، و مرا نوبر وحشت هدیه کرد.
         و همیشه خوشه چینی از راهم گذشت ،
         و کنار من خوشه راز از دستش لغزید.
         و همیشه من ماندم و تاریک بزرگ ، من ماندم و همهمه آفتاب.
         و از سفر آفتاب، سرشار از تاریکی نور آمده ام:
         سایه تر شده ام
         وسایه وار بر لب روشنی ایستاده ام.
         شب می شکافد ، لبخند می شکفد، زمین بیدار می شود.
         صبح از سفال آسمان می تراود
         و شاخه شبانه اندیشه من بر پرتگاه زمان خم می شود. 

         
           ^{سهراب سپهری}


                               


            پ . ن :     شمع ... روشن
                            چشم ... بسته
                             آرزو ... در دل !
                             .
                             .
                             .
                             فوت ..!!

                             ...

                             یک سال دیگر فوت شد ..!